Chlamydia in de anus: wat je moet weten
|
|
Heb je dit jaar al voor de tweede of derde keer een chlamydia-infectie? Mogelijk heb je chlamydia in de anus die niet goed is behandeld. Op deze pagina lees je alles over anale chlamydia: de symptomen, hoe je het krijgt en wat de juiste behandeling is.
Wat is anale chlamydia?
Anale chlamydia is een chlamydia-infectie in de anus (endeldarm). De bacterie chlamydia trachomatis nestelt zich in de slijmvliezen van de anus, net zoals dat bij de vagina of penis kan gebeuren. Een veelgemaakte fout is denken dat een vaginale test of urinetest ook een anale infectie uitsluit. Dat klopt niet: een afname uit de vagina of urine toont alleen een infectie aan op díe specifieke plek. Wil je weten of je chlamydia in de anus hebt? Dan is een aparte anale test nodig.
Wat zijn de symptomen van chlamydia in de anus?
Anale chlamydia verloopt vaak zonder klachten. Krijg je toch klachten? Dan merk je bijvoorbeeld:
- Jeuk bij de anus
- Bloed of slijm bij de ontlasting
- Diarree
- Pijn of een branderig gevoel bij de anus
- Afscheiding uit de anus
Deze klachten kunnen ook door iets anders komen. Heb je klachten? Laat je dan testen om zeker te weten of je anale chlamydia hebt
Chlamydia soatest
Hoe krijg je anale chlamydia?
Je kunt chlamydia in de anus krijgen op verschillende manieren. De meest voor de hand liggende manier is onbeschermde anale seks met iemand die chlamydia heeft. Maar je kunt ook chlamydia in je anus krijgen door vingers of seksspeeltjes. Je hoeft dus niet per se penetrerende seks te hebben gehad om anale chlamydia te krijgen. Chlamydia wordt overgedragen via slijmvliescontact. Vingers of seksspeeltjes die eerst in contact zijn geweest met geïnfecteerde slijmvliezen kunnen de bacterie ook overbrengen naar de anus.
Waarom wordt anale chlamydia vaak gemist?
Anale chlamydia wordt regelmatig over het hoofd gezien. Dit heeft een paar redenen:
- Er wordt niet op getest: veel mensen laten alleen hun urine of vagina testen, terwijl een anale infectie alleen met een anale test kan worden opgespoord.
- Geen klachten: de meeste mensen met anale chlamydia merken er niets van.
- Niet besproken: niet iedereen vertelt (of wordt gevraagd) dat ze anale seks hebben gehad.
Het gevolg? De anale infectie blijft onbehandeld en kan zorgen voor herinfectie. Je kunt jezelf of je partner steeds opnieuw besmetten.
Wat is de behandeling voor chlamydia in de anus?
De behandeling die je krijgt voor een chlamydia-infectie in de plasbuis werkt niet altijd goed bij anale chlamydia. Het kan zijn dat een ander soort antibiotica in dit geval beter werkt. Heb je een positieve anale test via Soapoli-online? Dan helpen we je met de juiste behandeling. Je behandeling wordt altijd voorgeschreven door een arts. Zo weet je zeker dat je de juiste medicijnen ontvangt.
Hoe voorkom je anale chlamydia?
Door een condoom te gebruiken. Let hierbij wel op een aantal aandachtspunten:
- Gebruik een condoom bij anale seks. Voor anale seks heb je geen speciale condooms nodig. Gebruik wel extra glijmiddel.
- Condoom verwisselen. Heb je zowel vaginale als anale seks? Doe een nieuw condoom om wanneer je wisselt.
- Handen wassen. Was je handen voordat je aan elkaars geslachtsdelen of anus zit.
- Seksspeeltjes schoonmaken. Maak speeltjes goed schoon tussen gebruik door, of gebruik een condoom eroverheen.
Wanneer moet je testen op anale chlamydia?
Test op anale chlamydia als:
Je anale seks hebt gehad zonder condoom- Je gewaarschuwd bent door een sekspartner
- Je voor de zoveelste keer chlamydia hebt, ondanks behandeling
- Je anale klachten hebt zoals jeuk, afscheiding of bloed bij de ontlasting
- Je vingers of speeltjes hebt gedeeld tijdens de seks
Anale soa test via Soapoli-online
Bij Soapoli-online kun je eenvoudig een anale test op chlamydia en gonorroe bestellen. De test is makkelijk zelf af te nemen: je draait een wattenstaafje 3 tot 5 cm in de anus. Binnen 2 werkdagen na ontvangst in het lab ontvang je je uitslag. Test je positief? Dan helpen we je ook met de behandeling.
5-in-1 soatestpakket
Bronnen
Deze pagina is zorgvuldig samengesteld met informatie vanuit officiële en onafhankelijke gezondheidsorganisaties:
